Küyük'ün yazısının tamamı şu şekilde:
Ormancılık, habitatların tasarımından, bir biyotop ağının bakımından ve restorasyonundan ve dolayısıyla biyolojik çeşitliliğin korunmasından sorumludur. Buradaki zorluk, özellikle vahşi yaşamla ilgili bu ihtiyaçların, diğer ekolojik gereksinimlerin ve ekonomik ve sosyal hedeflerin aynı anda yerine getirilmesinde yatmaktadır. Bu zorluğu aşmak için orman arazisinin bir bölümündeki yoğun ormancılık, koruma için ayrılan alanda muhafaza ormancılığını içeren ekosistem yönetimi uygulanarak telafi edilir. Yapısal ve kompozisyon çeşitliliğinin devamlılığını sağlamak için orijinal meşcerenin bir kısmı olduğu gibi bırakılmaktadır.
Odun üretimi ve biyolojik çeşitlilik arasındaki çatışmaları azaltabilecek bilimsel olarak doğrulanmış özellikle dünyanın çeşitli yerlerinde ormanların hızla devam eden dönüşümüne ve basitleştirilmesine ve odun üretimi ile biyoçeşitliliği daha iyi bütünleştirme ihtiyacına bir yanıt olarak yeni bir orman yönetimi modeli gündemdedir. Bunun adı “alıkoyma (tutma) ormancılığıdır”.
Alıkoyma ormancılığı biyolojik çeşitliliği teşvik etmeye yönelik önlemlerin hasat operasyonlarına entegre edildiği nispeten yeni bir ormancılık yönetimi konseptidir.Ana eylemler, bireysel yaşayan ağaçları ve ağaç gruplarını (tutma yamaları) bırakmak ve ayrıca, önemli bir önemli hedef olarak biyoçeşitliliğin sağlanmasıyla birlikte, genellikle sahada ölü odunları korumak veya oluşturmaktır.
Kuzey Avrupa'dan yapılan büyük miktardaki araştırma, pratik orman yönetimi için bazı geniş sonuçları mümkün kılmaktadır. Birincisi, yaşlı ormanlar ve buradaki unsurlarla ilişkili biyolojik çeşitliliğin önemi, tutma düzeyi ile artar, yani ne kadar çok tutulursa orman bitkileri, hayvanlar ve mantarlar için o kadar iyidir.Bazı kırmızı listelenmiş türler de dahil olmak üzere yine de daha dar şeritlerde hayatta kalabilir, yani sonuç, tutma yamaları ile aynıdır: biraz bırakmak, hiçbir şey bırakmamaktan daha iyidir. Bu sistemlerin sağladığı biyoçeşitlilik ve ekosistem hizmetleri nedeniyle Türkiye’de çeşitli orman ekosistemlerinin yeterli miktarda korunması kritik öneme sahiptir.
Yaş sınıfları ( makta ve traşlama işletmeciliği) uygulamasında biyolojik çeşitliliğin daha etkin korunmasına yönelik orman arazinin büyük bir bölümündeki yoğun ormancılık, koruma için ayrılan diğer bölümünde de bir nevi muhafaza ormancılığı içeren ekosistem yönetimi uygulanarak telafi edilir.Biyoçeşitliliği teşvik etmek için elde alıkoyma (tutma) eylemlerinin örnekleri arasında, vahşi yaşam koridorlarının, yiyecek ağaçlarının ve yuvalama ağaçlarının bırakıldığı ekolojik alanlardır. Tıpkı ağaçlandırma çalışmalarında dere vejetasyonunun korunmasında ki anlayış gibi.
Tam anlamıyla alıkoyma (Tutma) ormancılığı tüm dünyada henüz geniş alanlarda uygulanmamış olsa da, yakın zamana kadar büyük ölçüde makta işletmeciliği ve traşlama metodunun yerine kullanılmaya başlanmıştır. Alıkoyma (tutma) ormancılığı silvikültürel bir sistem olarak hala emekleme aşamasındadır.
Ormanları planlamanın, yönetmenin ve hasat etmenin bu yeni yolunun devrim niteliğindeki bir yönü, neyin hasat edildiğine yönelik geleneksel silvikültürel odakla çelişen, geride kalan orman yapılarının türü ve miktarı birincil odak noktasıdır. Alıkoyma (tutma) ormancılığının birleştirici özelliği, hasat sırasında önemli yapıların ve organizmaların bilinçli olarak uzun süre sahada tutulmasıdır. Alıkoyma (tutma) ormancılığı gelecekte orman ekosistemlerinin yapısal, işlevsel ve bileşimsel çeşitliliğini korumanın bir yoludur. Bununla birlikte, alıkoyma yaklaşımı aynı zamanda yoksullaştırılmış veya bozulmuş orman ekosistemlerinin restorasyonunda da önemli bir rol oynayabilir.
Alıkoyma (tutma) ormancılık modelini daha iyi kavramamız açısından biyolojik çeşitliliğin korunmasıyla ilgili olanlar olmak üzere çok işlevli hedeflere ulaşmadaki etkinliğini değerlendirmek için Türkiye’de birkaç bölgede büyük ölçekli araştırma girişimleri gerçekleştirmemiz gerekiyor.
Bu makale ile alıkoyma (tutma) ormancılığının gelişen uygulamasına bir genel bakış sunmaya çalıştık ve yaklaşımı destekleyen ekolojik ilkeleri ve teorileri özetledik .Özellikle, alıkoyma (tutma) ormancılığını farklı orman türleri ve yönetim hedeflerine genel olarak uygulanabilir kılan ve onu geleneksel ormancılık modellerinden ayıran doğal bozulma kalıplarını ve süreçlerini taklit etmedeki temelini vurgulamaya çalıştık. Umarım ormancılığımız için faydalı olur.
