Venezuela Devlet Başkanı Maduro üç hafta önce ülkemizi ziyaret etti.
Basın;” Türkiye Venezuela’da buğday üretimi için toprak kiralayacak. Venezuela ile tarımsal alanda ortak şirket kuracağız. Şirketin %70 hissedarı Türkiye olacak.” diyor. Bilmeyen öğrenmiş olsun; Venezuela, buğday üreten değil, ithal eden bir ülke.
2013 yılında, Mehdi Eker’in Tarım Bakanlığı döneminde de, Sudan Cumhuriyeti ile (Ömer El Beşir Sudan Devlet Başkanıydı ve halkına katliam uyguladığı gerekçesi ile tüm dünyada aranıyordu, bu nedenle de Türkiye ve birkaç Afrika ülkesi dışında bir yere gidemiyordu.) Türkiye Cumhuriyeti arasında Bakanlar Kurulu Kararı ile sermayesinin % 80’ini Türkiye (TİGEM)nin karşılayacağı tarım alanında faaliyet gösterecek Türk-Sudan Uluslararası Tarım Ve Hayvancılık A.Ş. isimli şirket kuruldu. Geçen 9 yılda Sudan’da tarım ve hayvancılık yapmak için toprak kiralayan şirketin ürettiği(!) bir kilo buğday Türkiye’ye gelmediği gibi, kurulan şirket yöneticileri maaş almaya devam ediyorlar.
Biz yaştakiler anımsarlar. İlkokulda, sınıflarımızda bir Türkiye Haritası olurdu. Haritaya baktığımızda, Adana’da pamuk, Aydın’da incir, Rize’de çay, Diyarbakır’da karpuz, Bitlis’te tütün, Ankara ve Konya’da buğday başağı, Kars’ta inek, Giresun’da fındık, Antalya’da portakal, Kocaeli Bölgesinde fabrika resimlerini görürdük. Hangi bölgemizde ne üretildiğini bilirdik. Öğretmenlerimiz, “Ülkemiz tarım alanında Dünyada kendi kendine yetebilen yedi ülkeden biridir. Tüm ihtiyaçlarımızı kendi üreticimiz üretiyor” derlerdi.
Cumhuriyeti kuran kadrolar,” kendi kendimize yetebilmemiz için” 37 Devlet Üretme Çiftliği (sonra adları Tarım İşletme Müdürlükleri-TİGEM oldu) kurdular. Bunlardan ikisi satıldı. Biri Bala Devlet Üretme Çiftliği, benim köyüme sınırdır ve tarımsal üretim yapılan alanı 93 bin dekar (dönüm)dır. 85 bin dekar tarla, 3 bin dekar meyve, 5 bin dekar alan da büyük ve küçükbaş hayvan üretim ve bakımı yapılmaktadır. İkincisi de Tokat-Kazova DÜÇ.
30 ile 49 yıl arası “kira”ya verilen DÜÇ sayısı 18’dir.Şu anda TİGEM’in yani devletin elinde 17 adet “sertifikalı tohum, hayvancılık, tarım ve at yetiştiriciliği yapılan işletme var. “Kiralanan” Devlet Üretme Çiftliklerinin adlarını okurlara hatırlatayım: Acıpayam, Alparslan, Altındere, Atatürk, Boztepe, Çiçekdağı, Gelemen, Gökçeada, Göle, Hafik, Hatay, İnanlı, Karaköy, K.Maraş, Kumkale, Sakarya, Tahirova ve Turunçgiller Devlet Üretme Çiftlikleri.
Dünyada tarım alanında sıkıntı yaşanacağı, iklim değişikliklerinin özellikle tarım alanında etkili olacağı yıllardır uzmanlar tarafından dile getiriliyor. Sorunun çözümünün de, devletin çiftçiyi desteklemesinden geçtiği, tarımsal girdilerin, ilacın, tohumun, akaryakıtın sübvanse edilmesi gerektiği, çiftçinin ürününün pazarlanması için devletin pazar araştırması yapması gerektiği, çiftçinin ürettiği ürünü özle şirketlerin yok pahasına almasının önüne geçilmesi gerektiği aynı uzmanlar tarafından söyleniyor.
Geleceği gören Cumhuriyetin kurucu kadrolarının aksine, her biri, bakanlık yaptığı alanda iş insanı olan mevcut kadrolar,” ben yaptım oldu” mantığıyla, eldeki işletmeleri satıp ya da özel sektöre kiralayıp, kendi üreticimizi mağdur edip, artan girdi maliyetleri nedeniyle topraklarını işleyemez konuma getirdi. Devlet eliyle işlettiğimiz Devlet Üretme Çiftliklerini satıp ya da kiraya vererek, elde kalanları da en az kapasite ile çalıştırarak, buğdayı, arpayı, pamuğu, samanı, eti…, en sonda tereyağını dış alım yani ithalat yoluyla, işletmeleri devrettiğimiz “iş insanları” kanalıyla almaya başladık. Anlı-şanlı Tarım Bakanlarımızdan biri “paramız var ki dışarıdan alıyoruz” diyerek çiftçilerimizin ve bizim aklımızla dalga geçti. Kendisi de yanılmıyorsam, bir Kanada firmasının Türkiye temsilcisi idi.
Hem yurt içinde, hem de yurt dışında “toprak kiralama” oyunuyla tarım alanında tekelleşen yandaş firmalara kaynak aktaran iktidar, asıl üretim yapan büyük çiftçileri, geçimlik tarım yapan köylüleri topraktan uzaklaştırmıştır.
Çözüm; emekten, üreticiden yana, bir avuç yandaş şirket yerine, milyonlarca gerçek üreticiyi destekleyecek Ulusal Tarım Politikası. Satılan ya da kiralanan DÜÇ’leri kamulaştıracak, Sudan’dan, Venezuela’dan toprak kiralama gibi (yandaşı zengin edecek) maceraları bir yana atarak, Ulusal Tarım Politikası uygulamaktır. Bilinçli bir şekilde çökertilmiş, yok edilme aşamasına getirilmiş tarım politikaları sonucu, “kendi kendine yetecek yedi ülkeden biri” olur muyuz bilemem. Ancak, Ulusal Tarım Politikası uygulayarak, üretimde tekel olduğumuz fındık-çay, ilk Anadolu’da yetişmiştir dediğimiz buğday ve benzeri ürünlerin değerini biz belirleyerek, çiftçimizin yaşam kalitesini yükseltiriz. Tarımsal girdiler konusunda çiftçiyi destekleyerek, yatlarda motorinden sıfır katma değer aldığımız gibi çiftçinin traktörünün motorinine de sıfır katma değer uygulayarak, ekilmemiş alan bırakmayız.
Olur mu dersiniz?
Bence olur.
