Işıklar içinde yatsın rahmetli kayınbabam, adaşım Şaban MUTLU yattığı yerde güller incitmesin. Yaşam ona mutlu olacağı şeyleri sundu mu… Soyadı kadar mutlu mesut yaşadı mı… Balkan savaşlarında babasını ve ablasını kaybetmiş. Annesi bir eline ağabeyi bir eline kayınbabamı, sırtına da kız kardeşini alıp Selanik, Kavala, Pravişte (Pravuşta)’den anavatana yola çıkar. Bu yolculuğun nasıl geçtiğini anlatacak kimse kalmadı hayatta, ne kadar sürdüğünü de bilmiyorum ancak kolay olmadığını, keyifli olmadığını tahmin edebiliyorum. Nihayet İzmir’e gelirler, Afganlılar, Suriyeliler kadar şanslı olmasalar da Foça’dan bir yer gösterilir oraya yerleşirler. Kimi eşikte kimi beşikte diye bir söz vardır Anadolu da. Biri 6 diğeri 9 yaşında, birde bebek 3 çocukla ne yapar bir kadın. Ne kadar mutlu olur bu çocuklar. Fabrika yok iş alanı yok, tarla bağ bahçe yok. Onuruyla eve ekmek götürmek için amcayla birlikte ne iş varsa yaparlar. Yaşamlarında en mutlu sayılacak şey amcanın hizmetli, kayınbabamın mübaşir olarak adliyede işe başlamaları olsa gerek. İki yıl sonra hizmetli kadrosu geçerek 42 yıl çalıştığı işinde çevrenin sevgisini kazanmış olmalı ki ilkokulu bitir, terfi et, maaşında biraz artış olsun diye yönlendirmişler. Kayınbabamda tamam demiş.
Yapılan sınava girmiş, sınavdaki matematik sorusu:
Bir memur …. Lira maaş alıyor, aldığı maaşın … Lirasını ev kirasına, …. Lirasını mutfak masraflarına, ….Lirasını da okul masraflarına harcıyor. Maaşından kaç lira artmıştır? Rahmetli için soru zor, çözülecek gibi değil, biraz düşündükten sonra.
Cevap olarak:” Bu maaşla geçinilmez” yazıp sınav kağıdını veriyor.
Ülkenin ormanları yakılıyor, ağaçları kesiliyor, tarihi eserleri rant uğruna yok ediliyor. Doğa yaşanmaz hale getiriliyor. Sahilleri plajları kirletiliyor, kumları çalınıyor. Üç tarafı denizlerle çevrili güzel ülkede denize girilemeyecek günlere doğru ilerliyoruz. Daha fazla kazanç uğruna halkın sağlığını bozacak; canına, malına, yaşamına son verecek acımasız ve vahşi bir maden çıkarma yoluna izin veriliyor. Zeytini, ormanı, doğayı koruma kanunları kevgire çevrilerek koruyanlara karşı orman kanunları uygulanıyor. Halk rantçıların ekonomik ve siyasal güçlerini kullanarak aldıkları ÇED raporlarına karşı doğayı koruma görevini üstlenmiş durumda.
Dumanlar tütüyor, alevler yükseliyor ne hikmetse hepsi rantçıların hoşuna gidecek yerlerde oluyor bu tesadüfi vakalar. Güzel yurdum yangın yeri, yurdum halkı ateş içinde. Ekmeğini kazandığı şeye sahip çıkmanın bedeli zulüm olmamalı. Havama, suyuma, toprağıma dokunma diyen halk terörist ilan edilmemeli. Kesilmesin diye ağaca torunu ile sarılan nineye, iki değnek ile ormanı korumaya gelen nineye biber gazı sıkılmamalı. Katledilen ağaçlara gözyaşı dökenlere, dayanışmaya gelenlere tomalarla su sıkmak ülkenin bekası olmamalı.
Akbelen dekiler paralarının hesabını bilmezken, 7500 lira maaş alan emekliler kafasını iki elinin arasına almış düşünüyor. Asgari ücretliler maaş hesabı yapamıyor. Siftah edemeyen esnaf, traktörüne mazot alamayan çiftçi, dar gelirli halk için yaşam her geçen gün biraz daha acımasız ve zorlaşıyor. Yoksulluk sınırı altında maaşa mahkûm edilen memurlar bu maaşla nasıl geçinileceği sorusunu kayınbabam gibi çözemiyor.
Koro halinde sesimiz geliyor mu…
Bizi duyan var mı…
Bu şekilde yaşanmaz, “bu maaşla geçinilmez” diye bangır bangır bağırıyor.
